พอดีว่างๆแล้วเห็นว่าแปลได้ไม่ยากนักเลยแปลมาครับ แต่ก็ใช้เวลาไปชม.กว่าๆเหมือนกัน- -' ไม่ว่ายังไงก็เร่งแปลเร็วๆไม่ได้เลย มันจะออกมาเน่า T^T อันนี้ก็ไม่ถูกหมดหรอกครับ มีงงๆเหมือนกัน เชิญอ่านได้ตามสบายครับ
  อันนี้เป็นSpecial CDที่แถมมากับDVDครับ สำหรับไฟล์เสียงสำหรับคนอยากฟังภาษาญี่ปุ่น ตรงนี้เลยครับ Sola Special CD 4 (96kbps) (ห้ามแบ่งไฟล์ครับ)

 sola Sorairo Radio Shucchou-han 4 ''Aono Morimiya''
Sola Special CD Drama 4

y = โยริโตะ  a = อาโอโนะ m = มัทสึริ

โยริโตะ : กลับมาแล้วครับ
อาโอโนะ : โยริโตะ? ไม่ได้ไปส่งมานะกับโคโยริถึงบ้านเหรอ
y - ว่าจะทำอย่างนั้นอยู่หรอก แต่ถูกบอกเกรงใจอย่างเย็นชาเลยล่ะ
a - กรรมตามสนองแท้ๆ
y - ไม่ใช่สักหน่อย นั่นมันเข้าใจผิด
a - ล้อเล่น
y - พี่ครับ...
y - แต่ว่า โชคดีจัง
a - เรื่องอะไร?
y - ที่พี่ยอมรับมัทสึรึน่ะ
a - ไม่ใช่เรื่องใหญ่สักหน่อย
y - ขอโทษครับ ที่จริงผมควรจะปรึกษาเรื่องของมัทสึริให้เร็วกว่านี้  แต่ผมพูดไม่ค่อยออก...
a - ไม่ได้ใส่ใจเป็นพิเศษหรอก
y - นอกจากนั้น ที่จริงผมมีเรื่องที่ยังไม่ได้พูดอยู่ เกี่ยวกับมัทสึริ  บางทีพี่อาจจะไม่เชื่อ แต่คิดว่ามัทสึริจะเล่าให้พี่ฟังแน่นอน ไม่ใช่จากผมหรอก
a - โยริโตะ
y - อะไรเหรอครับ พี่
a - เช็ดจานให้หน่อย
y - อ่า อื้ม
y - จะว่าไปแล้ว มัทสึริล่ะ?
a - ชั้นหนึ่ง
y - อะไรกัน อย่างน้อยก็น่าจะมาช่วยเก็บกวาดกันบ้าง
a - ฉันบอกว่าไม่เป็นไรไปน่ะ  เพราะเห็นเธอพยายามจะต้ม----(ฟังไม่ออก)ด้วยไมโครเวฟน่ะ
y - อีกแล้วเหรอ
a - อีกแล้ว?
y - ยัยนั่น บางทีก็ตามมาบ้านเหมือนกัน ขนาดไม่กี่วันก่อนก็มีใช้ไข่ดิบ...
a - ตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว พูดถึงแต่มัทสึริตลอดเลย
y - เอ่อ ขอโทษที ผมเผลอไป  แต่ผมอยากให้พี่รู้เรื่องของมัทสึริให้มากขึ้นเหมือนกันนะ
a - ทำไม
y - ก็จากนี้ไป เราจะอาศัยอยู่ด้วยกันสามคนไงล่ะ
a - นั่นสินะ

a - นั่นคือสิ่งเดียวเท่านั้นที่ฉันปรารถนาในช่วงเวลาที่ไหลไปอย่างไม่มีจุดสิ้นสุด  ฉันแสวงหาความหมายของความสุขที่เกิดขึ้นในวันอันไกลโพ้นและดับสูญไป และทำเพียงแค่ฝากร่างกายไว้กับเวลาที่ผ่านเลยไปตลอดกาล
a - คำอธิษฐานเพียงหนึ่งเดียว มันเป็นคำอธิษฐานเล็กๆธรรมดา  แต่ว่า มันไม่อาจเป็นจริงได้อีกแล้ว  คำอธิษฐานของฉัน...

(เหตุการณ์ในอดีต)
y - พี่ครับ
a - โยริโตะ? ฉันบอกแล้วแท้ๆว่าเธอไม่ควรมาที่นี่อีก ถ้าโดนคนในหมู่บ้านเจอเข้า จะ...อีกรอบนะ
y - ผมไม่เป็นไรหรอก! ที่สำคัญ ทำไมพี่ถึงต้องเป็นเครื่องสังเวยด้วยล่ะ
a - เพราะมัน...ถูกกำหนดไว้แล้ว
y - เพราะถูกกำหนดไว้แล้ว...! ถูกขังปิดอยู่ในที่ที่แสงไม่สาดส่องตลอดอย่างนี้ ไม่ได้เจอใครทั้งสิ้นเนี่ยนะ!
a - ฉันไม่เป็นไรหรอก
y - พี่ครับ
a - ที่สำคัญ ให้ฉันฟังอีกสิ  วันนี้ท้องฟ้าเป็นยังไงเหรอ  รูปร่างของเมฆล่ะ? กลิ่นของลมล่ะ?
y - ก้อนเมฆวันนี้... เหมือนหิมะน่ะ
a - หิมะ? ทั้งที่เป็นหน้าร้อน?
y - เมฆเป็นเหมือนหิมะ ซ้อนทับกันอยู่บนภูเขาน่ะ  มันลอยขึ้นบนท้องฟ้าครามอย่างเร็วเลย
a - ลอยขึ้นอย่างเร็วเหรอ?
y - ใช่แล้ว  ยอดไปเลยใช่ไหมล่ะ มันเปลี่ยนรูปร่างไปพร้อมกับเวลาที่ผ่านไปเชียวนะ ยังกับมีชีวิตอยู่แน่ะ  ผมก็อยากให้พี่... อยากให้พี่... ได้ดูด้วย
a - จากตรงนี้มองไม่เห็นท้องฟ้าก็จริง  แต่โยริโตะก็เล่าให้แทนแล้ว  สำหรับฉัน แค่นี้ก็พอแล้วล่ะ
y - พี่ครับ ขอโทษ
a - ไม่หรอก ที่ต้องขอโทษคือฉันต่างหาก ที่ทำอะไรที่สมเป็นพี่สาวไม่ได้เลยสักอย่าง  ฉันอยาก ทำอาหารที่โยริโตะชอบให้ เย็บกิโมโนที่ลุ่ยให้ อยากทำสิ่งที่โยริโตะจะดีใจให้มากกว่านี้อีก
y - ผมน่ะ แค่มีพี่อยู่ด้วยตลอดไป แค่นั้นก็พอแล้ว
a - เรื่องนั้น...
y - ให้ไปบ่อน้ำยากะที่ไม่รู้จะมีจริงรึเปล่าเนี่ย บ้าชะมัด
a - หยุดพูดมากกว่านี้เถอะ
y - ถึงจะมียากะอะไรนี่อยู่จริงก็เหอะ เราก็ไม่รู้ใช่ไหมล่ะว่ามันก่อภัยพิบัติจริง
a - ห้ามสงสัยการตัดสินใจของหมู่บ้านนะ
y - พี่ครับ!
a - โยริโตะ ฟังสิ  นี่คือสิ่งที่ฉันเท่านั้นที่ทำได้
y - แต่..
a - ยังไงก็เปลี่ยนแปลงไม่ได้แล้ว  คราวหน้า ถ้าฝนตกลงมา...
y - ฝน? หมายความว่าไง
a - ฉันจะถูกถวายไปยังบ่อน้ำของยากะพร้อมๆกับฝนน่ะ  และ ฉันจะไปยังที่อยู่ของยากะพร้อมๆกับฝนครั้งต่อไป  เพราะมัน... ถูกกำหนดไว้แล้ว
y - ไม่
a - ขอโทษนะ โยริโตะ ขอโทษจริงๆ
y - ไม่ ไม่!! (วิ่งออกไป)
a - อ๊ะ..
a - ไม่ว่าอย่างไรฉันก็ต้องตาย เพื่อปกป้องหมู่บ้านจากภัยพิบัติ  เข้าใจทีเถอะ ขอร้องล่ะ

(พูดคนเดียว)
a - ฉันถูกให้ใส่กิโมโนสีขาวมาตั้งหลายวันแล้ว และถูกพาออกมายังโลกภายนอกทีละก้าวพร้อมกับดาบสั้นอันหนึ่ง  ท้องฟ้าที่ฉันไม่ได้เงยหน้ามองมานาน ถูกปกคลุมไปด้วยเมฆสีเทาลอยต่ำ  ฉันได้ฟังจากโยริโตะมาหลายต่อหลายครั้ง ว่าเราไม่อาจเห็นรูปร่างของท้องฟ้าสีครามได้จากตรงนั้น
a - ตอนที่ฉันจะเดินขึ้นทางขึ้นภูเขาที่ไม่รู้ว่าสิ้นสุดที่ใด ความกังวลที่ดำมืดยิ่งกว่าเมฆฝนก็เข้ามาในใจ
a - ที่นี่คือทางเข้าหายากะงั้นเหรอ
a - ด้วยดาบสั้นนี้ ฉันจะสละชีวิตของตนให้กับยากะ  นั่นคือวิธีเดียวเท่านั้นที่จะปกป้องหมู่บ้านจากภัยพิบัติ  เพื่ออย่างนั้น ฉันจึงมีชีวิตอยู่ถึงตอนนี้  เพราะฉะนั้น...
y (ความคิด) - ผมน่ะ ขอแค่มีพี่อยู่ด้วยกันตลอด เท่านั้นก็พอแล้ว
a - โยริโตะ

มัทสึริ - ทำอะไรอยู่เหรอ?
a - เอ๋
m - ทำอะไรอยู่เหรอ ในที่แบบนั้น  ถ้าเธออยู่อย่างนั้น อาจจะเป็นหวัดเอานะ
a - หวัด?
m - น้ำมูกจะไหลไม่หยุด แล้วเป็นเรื่องลำบากนะ
a - ฉันมาสละชีวิตให้แท้ๆ
m - มนุษย์ ไม่เป็นหวัดเหรอ?
a - เป็นอยู่หรอก...
m - ถ้าอย่างนั้น มาทางนี้ก็ได้นะ
a - ฉัน... มีชีวิตอยู่ต่อไปได้เหรอ
m - ก็ได้นะ ทำไมเหรอ
a - เธอก่อภัยพิบัติต่อหมู่บ้าน...
m - ภัยพิบัติ?
a - เพราะอย่างนั้น ฉันเลย...ตลอด
m - ไม่ค่อยเข้าใจหรอกนะ แต่ฉันไม่ออกไปจากที่นี่หรอก
a - ฉัน...อยู่ได้ ฉัน....มีชีวิต...อยู่ต่อไป...ได้
m - เอ้า บอกแล้วแท้ๆ ว่าจะเป็นหวัดเอา
a - ฮึก  นี่ไม่ใช่หวัดหรอก
m - งั้นเหรอ  แต่ว่า อย่าอยู่ตรงนั้นจะดีกว่า  เพราะงั้น มาทางนี้สิ
a - ฮึก... อื้อ
(แกร๊ก)
a - ถึงดาบสั้นที่ฉันจับไว้อยู่จะตกลงผืนดิน ฉันก็ไม่หันหลังกลับ แต่กลับจับมือของหญิงสาวที่ยื่นออกมาแทน  มือของยากะที่จับเป็นครั้งแรกนั้นเย็นสนิท แต่ก็อบอุ่นจากตรงไหนสักแห่ง
y - พี่ครับ!
a - โยริโตะ!
y - ดีจัง พี่ยังมีชีวิตอยู่
a - อื้อ
y - ขอโทษ จริงๆผมอยากมาให้เร็วกว่านี้ แต่ผมโดนเห็นตอนระหว่างทาง แล้วก็โดนพาตัวกลับไป
m - อาโอโนะ
y - พี่
a - อื้อ เด็กคนนี้คือยากะ
m - ใครน่ะ?
a - ฉันพูดแล้วใช่ไหมล่ะ? น้องชายคนสำคัญของฉัน
y - เด็กแบบนี้... คือยากะ?
m - เด็กแบบนี้?
a - อย่างที่โยริโตะพูดเลย  คนที่ก่อภัยพิบัติให้แก่หมู่บ้านคือ คนที่ดูท่าจะทำแม้แต่อาหารออกมาไม่ได้ดี เด็กแบบนั้นแหละ * อันนี้แปลกๆครับ งงๆอยู่
m - ฉันทำอาหารได้นะ
a - เพราะฉะนั้น ไม่ต้องกังวลอะไรแล้วล่ะ ไม่ต้องแล้ว
a - เพื่อฉันกับมัทสึริที่ไม่สามารถกลับไปยังหมู่บ้านได้ โยริโตะหลบสายตาของผู้คนเหมือนอย่างทุกๆวัน และเอาของที่จำเป็นมาส่งให้
a - โยริโตะกับฉัน และมัทสึริ  วิถีชีวิตแบบใหม่ที่เริ่มต้นขึ้นด้วยกันสามคน ราวกับว่าเป็นครอบครัวเดียวกัน และที่นี่ ฉันมั่นใจว่ามีสิ่งที่ฉันปรารถนาอยู่อย่างแน่นอน เพราะฉะนั้น...

Chuy

edit @ 1 Feb 2008 21:24:29 by Chuy